Onderwijs

In Peru zijn er twee types van scholen: publieke scholen en privéscholen. De publieke scholen worden financieel gesteund door de staat en zouden gratis moeten zijn. In de praktijk is dat echter niet het geval. Ouders moeten zelf voor materiaal (schriften, cursussen,..)  en een uniform zorgen en betalen een klein bedrag aan inschrijvingsgeld bij het begin van het schooljaar. Privéscholen zijn veel duurder en ontvangen maandelijks een bijdrage van de ouders.

Net zoals in België bestaat er leerplicht in Peru en zou dus elke Peruaanse burger de volgende drie niveaus moeten doorlopen: drie jaar kleuteronderwijs van drie tot zes jaar, zes jaar lager onderwijs van zes tot twaalf jaar en vijf jaar secundair onderwijs van twaalf tot zestien jaar. De wet op de leerplicht bestaat echter enkel in theorie en is zeker niet de norm in het dagelijkse leven in Peru. Veel kinderen gaan reeds op jonge leeftijd niet naar school en in de plaats daarvan helpen ze hun ouders thuis, verkopen ze spullen op straat of werken ze op het veld. Wanneer kinderen hun volledige schoolcarrière doorlopen is dat vaak enkel en alleen omdat de ouders willen dat hun kinderen een goede opleiding krijgen en zeker niet omdat de staat de leerplicht oplegt.

Naast schoolverzuim is ook de kwaliteit van het onderwijs een groot probleem. Het merendeel van de mensen vindt het onderwijs maar van middelmatige of zelfs van slechte kwaliteit. Het Peruaanse onderwijssysteem heeft duidelijk te kampen met een vertrouwenscrisis. Veel van de problemen die de slechte kwaliteit veroorzaken, worden toegeschreven aan de inadequate opleiding die wordt gegeven aan de (toekomstige) leerkrachten en de staat die te weinig middelen ter beschikking stelt.

Enkele nationale cijfers:

Het aantal schoolverlaters in de loop van de lagere school loopt op tot 40%.

Ongeveer 15% van alle zes- tot elfjarigen krijgt helemaal geen onderwijs, voornamelijk buiten de steden. Voor kinderen tussen de 12 en 16 jaar is dat zelfs 30%.

Slechts twee op drie meisjes tussen drie en vijf jaar gaan naar de kleuterschool. In de landelijke dorpen is dit zelfs slechts een op twee meisjes. (Bron: Plan België, 2012)

Het gemiddelde niveau van Peruaanse scholieren en studenten staat volgens de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) op de 63ste plaats op een lijst van 65 landen.

Circa 11 % van de Peruanen in de steden is analfabeet, het merendeel daarvan (8%) zijn vrouwen. Op het platteland liggen deze cijfers nog hoger: 11 % van de mannen en 35 % van de vrouwen kunnen niet lezen of schrijven. (Instituto National de estadística informática, Peru, 2009)

Kleuteronderwijs in Curahuasi:

Recente en concrete cijfers over het kleuteronderwijs in Curahuasi zijn er niet. Wel kunnen we uit observaties en gesprekken met scholen verschillende problemen vaststellen.

Privéscholen tellen slechts een klein aantal leerlingen en bieden pas sinds een of twee jaar kleuteronderwijs aan. Zij hebben slechts een klas waar kleuters van drie tot zes jaar samen zitten. Zij hebben meestal wel een gemotiveerde en goed opgeleide leerkracht, maar weinig tot geen schoolmateriaal.

Publieke scholen gelegen in de stad tellen meer kinderen en bijgevolg meer leerkrachten, waardoor ze de klassen kunnen opsplitsen volgens leeftijd. Zij ontvingen de laatste jaren veel materiaal – een inhaalbeweging van de staat – maar hebben niet de kennis (en de motivatie) om ermee aan de slag te gaan.

Publieke scholen gelegen buiten de stad hebben ook de nodige materialen, maar hebben erg weinig leerlingen. Hier speelt, meer dan in de stad, de problematiek dat ouders het belang van onderwijs niet inzien, dat kinderen van kleins af aan mee gaan werken op het veld of dat het voor ouders te moeilijk is om hun kinderen klaar te maken en naar school te brengen. Het is gemakkelijker om ze in de draagdoek mee te nemen naar het veld.

De hulpvragen van de scholen zijn dus verschillend:

Privéscholen: Hoe maak je kosteloos didactisch materiaal? Hoe ga je om met verschillende leeftijdsgroepen in een klas?

Staatsscholen: Hoe werk je met al het materiaal? Hoe motiveren we ouders om hun kinderen naar de kleuterschool te brengen?

Ook de interesse is verschillend. Leerkrachten uit privéscholen en de scholen buiten de stad tonen meer motivatie om zich bij te scholen en samen te werken met Oye LENA. Benoemde leerkrachten met een voldoende aantal leerlingen staan er sceptischer tegenover.

Advertisements
Advertisements
%d bloggers like this: